Laden...
Wie ben jij?

Misschien wel de meest basale vraag met het allermoeilijkste antwoord. Wie ben jij? In een voorstelronde zou je je naam zeggen. Je gooit je leeftijd in de groep en waarschijnlijk je beroep. Verder ben je misschien een vader of een moeder, en in ieder geval een zoon of dochter, maar dat spreekt voor zich. En dat was het dan. 

Vermomde positieve…

Lees meer
De man met de hamer

Jawel, ik heb hem gevonden, de man met de hamer. Hij heeft een praktijk in Rotterdam Noord en is een orthomanueel arts. Dat houdt in: dat hij net zo lang op mijn nekwervel en heup timmert tot ze weer wat rechter staan. Wat best een beetje freaky is. En niet geheel pijnloos. 

Klaar voor de revalidatie
Afgelopen maandag meldde ik me bij de polikliniek, klaar voor…

Lees meer
We zijn er nog niet

Dat ik vandaag in ons kantoor zit, en over een half uur een kandidaat-trainer verwacht, die uit haar zelf kennis komt maken omdat ze geïnspireerd is door alles waar we mee bezig zijn. De derde gegadigde in één week. 

Bouwen aan zelfvertrouwen
Jaren geleden had ik dat niet geloofd, had ik het een grapje gevonden. Nu gaat het succes zo gestaag, dat ik me bijna niet…

Lees meer
Van zwakte naar kracht

In vlagen voel ik me heus wel gefrustreerd en beperkt door de MS. Ik was zo sportief, zoveel aan het werk, had zo’n bewegelijk leven. En nu, wéér. Er is namelijk iets wat je wel kunt doen, ook al lijkt geen enkel medicijn te werken. Het heeft me anders in het leven doen staan en ik werk nu efficiënter dan voordat ik MS kreeg. 

Hoofd als een tomaat
Tien jaar geleden…

Lees meer
Het perspectief

Vandaag had ik een off-day. Ik zou het bijna nog wat grover uitdrukken, maar misschien lezen er wel kindjes mee. 

Janken bij de Hema
Een malloot reed me op een dubbele rotonde bijna van de weg, dacht bij het afslaan vast dat het lekkerder zou voelen z'n bocht extra ruim te nemen, op een andere weghelft. Maakt het uit dat ik daar reed, met mijn kindje achterin.…

Lees meer
Het leven dat me gijzelde

Dit specifieke verhaal heb ik geschreven in 2012. 
Met 99 andere verhalen te lezen in 'Toen ik eindelijk durfde'. 

Ik jaagde mezelf op
Lang had ik een druk bestaan, waarin het halen van deadlines en afspraken nodig leek om te overleven. Het voelde alsof ik pas nuttig was als ik het druk…

Lees meer
Familie is familie, zeggen ze

Uit 'Toen ik eindelijk durfde'.

Familie is familie, zeggen ze. Maar elke familieband is anders. Ooit, lang geleden − eenentwintig jaar om precies te zijn − besloten mijn ouders het contact met één kant van de familie te verbreken. Als achtjarige had ik niets in te brengen tegen deze beslissing. Mijn ouders zullen…

Lees meer
Nu verliezen, later pieken

Zondag organiseerde Karate Moerdijk een groot toernooi. Jeugdige karateka’s van zes karatescholen waren uitgenodigd deel te nemen. Van te voren probeerden we alles te regelen en vooral ook te ondervangen. We deelden de kinderen zo eerlijk mogelijk in, op niveau, lengte en gewicht. We instrueerden coaches, vrijwilligers en scheidsrechters.…

Lees meer
Mooiste cadeau

Er zijn van die dingen waar je iets aan kunt doen. En van die dingen waar je helemaal niets aan kunt doen. 

Niet kunnen lopen
Zo’n negen jaar geleden stapte ik uit het vliegtuig van een vakantie in Aruba. Weer op Nederlandse bodem. Mijn voeten sliepen. De week erna nog steeds. En de week daarna tintelden mijn benen. De huisarts zei dat ik waarschijnlijk…

Lees meer
Met baby uit eten

We schuiven aan in brasserie Pierre, mijn favoriete restaurant in Rotterdam. Onze baby, Boris, kijkt belangstellend om zich heen, over de schouder van zijn papa. We bestellen vol goede moed ons eten. Wijntje erbij. Boris lacht. Hij steelt glimlachjes van andere gasten. Helaas is dat van korte duur. Moe begint hij te huilen. We leggen hem in zijn favoriete slaaphouding en wensen hard dat het snel…

Lees meer
Boek
In 'Toen ik eindelijk durfde' laat ik mijn huwelijk, huis en baan achter zich om een gelukkiger leven te veroveren. Ik besluit mijn hart te volgen, al weet ik niet wat de toekomst me brengt.
Lees meer
Categories
Tags