Laden...

De man met de hamer

Jawel, ik heb hem gevonden, de man met de hamer. Hij heeft een praktijk in Rotterdam Noord en is een orthomanueel arts. Dat houdt in: dat hij net zo lang op mijn nekwervel en heup timmert tot ze weer wat rechter staan. Wat best een beetje freaky is. En niet geheel pijnloos. 

Klaar voor de revalidatie
Afgelopen maandag meldde ik me bij de polikliniek, klaar voor de revalidatie. Ik vertelde over de MS, de slapeloosheid, de helse pijnen in mijn rug en wat ik tot nu toe allemaal gedaan had om hiermee om te gaan, naast de medicijnen die ik slik en de ziekenhuisbezoekjes. Sinds een week of drie eet ik weer volledig vegan (waar ik me fitter en energieker door voel), ik neem extra vitaminen, sport onder begeleiding van een personal trainer, praat zo nu en dan met een levenscoach en ik heb inmiddels twee behandelingen van de man met de hamer ondergaan.

Met een toverstokje zwaaien
Het was een leuke revalidatiearts. Echt super vlot, professioneel, begripvol, volledig. Maar blijkbaar kan zij me niets meer bieden dan ik uit mezelf al heb georganiseerd. Dat was het. De revalidatie. Grappig. Ik kreeg wel nog een doorverwijzing naar een ergotherapeut naar keuze en gelukkig neemt ze ook contact op met mijn neuroloog om het over mijn slaapprobleem te hebben. Maar verder ben ik klaar in de polikliniek. Het is jammer dat ze niet met een toverstokje kon zwaaien en mijn energie daarmee teruggaf. Want, wat had ik nou verwacht? 

Klinkt totaal onbegrijpelijk
Het is wel zo fijn. Want ik ben onwijs blij met de professionals die ik in de loop der tijd om me heen heb verzameld. De super lieve vrienden en familie die er ook voor me zijn. En met de vooruitgangen die ik inmiddels weer maak. Vanochtend deed ik mijn eerste back squat dit jaar, en dat lukte gewoon met 40 kilo. Voelde ik me ook eens sterk! Het klinkt totaal onbegrijpelijk, een MS-patiënt met rugproblemen die aan het CrossFitten slaat. Dat maak ik weleens op uit de reacties. Maar echt: CrossFit heeft me niet ziek gemaakt. CrossFit helpt me stapjes vooruit. Blijkbaar net als de andere keuzes die ik heb gemaakt. Aldus de revalidatiearts. 

Depressed?
Ze vroeg me nog of ik me verder wel goed voelde, niet somber toevallig. Ik voel me goed. Het is niet mijn schuld dat ik MS heb. Maar het is mijn verantwoordelijk er zo goed mogelijk mee om te gaan. Net als ieder ander aspect in mijn leven. Daarin heb ik wel controle. Precies dat bepaalt of ik me slachtoffer voel, of dat ik iedere dag het meeste eruit haal en me voldaan en gelukkig voel. Dat ik misschien ook nog iets voor anderen kan betekenen. Dat ik een moeder ben voor Boris. Kan werken. Actie nemen en blijven leren zijn mijn redding, niet huilen onder de dekens.    

Googlen om te ontspannen
Op de Pinkstermaandag reed ik ’s middags naar het strand. Iets waarvoor ik ge-Google-d had. Een spontane middag voor mezelf. Wat ga ik doen om te ontspannen? Ik zocht naar locaties. Waar had ik zin in? Met een boek naar een strandtent, in de schaduw zitten, met een broodje falafel en een verse jus. Zonder deadline, zonder eindtijd. Dat bleek het antwoord. Misschien is dát wel mijn revalidatie. Ik liep een stukje langs de kustlijn en voelde me als nieuw. Ik voelde me oprecht relaxt. Voor het eerst in tijden. En het was zo simpel. 

Dus dat ga ik doen. Relax-tijd inplannen, net zo goed als sporttijd. “Volgende week maandag weer, op dezelfde tijd?” vroeg de hamerman. “Ja! Oh wacht… mag ik daarvoor nog wel sporten?” “Daarvoor wel, daarna niet”, grijnsde hij licht geamuseerd. Goed, maandagmiddag, relaxmiddag. It’s a date. Met mezelf en een goed boek. 

Boek
In 'Toen ik eindelijk durfde' laat ik mijn huwelijk, huis en baan achter zich om een gelukkiger leven te veroveren. Ik besluit mijn hart te volgen, al weet ik niet wat de toekomst me brengt.
Lees meer
Categories
Nieuwste artikelen
Tags